Öyle çok yalnızlığımız, öyle çok yalnızımız var ki bu sokaklarda... Kaç kişiyiz, nasıl bu kadar kalabalığız hiç fark etmeden yürüyoruz. Kimin payına ne kadarı düştü, kimin ki daha ağırdı bilmeden yaşıyoruz. Herkes kadar ama hiç olmadığımız kadar da yarımız.
Susuyoruz!
Yalnızlar ülkesinin başkentinde, sessizliğimize ses olamadan tükenerek...
Öyle bir yalnızlık ki bu; bizi kalabalıklardan yoksun bırakan, en büyük korkularımızı yüzümüze vuran; anlaşılmamak, unutulmak, sesine karşılık bulamamak, kaybetmek ve sevilmeden sona varmak kadar ağır ve acı olan... İçimizde koca bir boşluk gibi büyüyen ve aynı zamanda ruhumuzu kendisiyle yüzleşmeye çağıran bir yalnızlık. Her insanın kalbinin derinlerinde gizli kalan, bir ses gibi fısıldayıp duran. Susturamadığı ama duymaktan bir o kadar da kaçtığı...
Yalnızlık; adı biraz özlem biraz da umutla karışan, karanlığımızı aydınlatan tarifsiz ışık tanesi.. İnsanı kendi içine kapanmış hapisten çıkaran, zihnimizde ki boş oda; bizi, bize bulduran, başka bir varlıkta kendini tamamlatan o son durak...
İsterim ki! Yalnızlık, insanı kabuğuna çekmeye çalışırken; sevmek ve sevilmek, o kabuğu kırmaya davet eden bir gerçek olarak hep solumuz da kalsın. İsterim ki! İnsan yalnızlıktan korkarken, sevmek cesaretini hep kendinde bulsun. Çünkü bir korku ancak ondan daha büyük bir güçle yenilebilir. Ve ancak yalnızlığın sessizliğini duyan kulak, sevginin fısıltısını da işitebilir. Sevmeyi, yalnızlıkla gerçekten tanışan biri anlayabilir.
Bilirim ki!
Yalnızlığın o ürkütücü sessizliği ancak gerçek bir sevginin yankısında yok olabilir...
M.Deren - 03.10.2025
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder