ANNE GİBİ SEVMEK

Mesela hasta olunca sen, ıhlamuru annen gibi yapamam ben. Arayıp "Sen bu ıhlamuru nasıl yapıyorsun anne, ben demlediğimde rengi böyle koyu olmuyor." diyemem. Kakaolu kekim annenin ki gibi kabarık, en sevdiğin çorba annen ki gibi lezzetli olmaz belki de. Pencerenin önündeki begonyaya gelince, anneler evlatları gibi sever çiçeklerini bilirim. Ne kadar sevsem de onları annenin çiçeği gibi rengârenk açmaz yine. Ve sen üzüldüğünde, "bu da geçecek ben yanındayım" deyip sarılsam yüreğine, annen gibi sıcacık bir güven hissettiremem göğüs kafesinde. Demem o ki sana büyük sözler veremem ben. Annen gibi de olamam, istesemde. Ama izin verirsen eğer sevebilirim seni ölünceye dek... Annen gibi şefkat, sadakat ve kucak dolusu dua ile... 

M.Deren

KANATLANIR UÇURTMALAR

Günaydınların, geceleri sakladığı zamanlardan geliyorum çocuk!

Yağmur buğusunda siliyorum hatırı kalmayan defterleri,

Sabah ayazında üşüyen ellerimi, en ah'lı dertlerimi... 

Yıldızların sarısında ısıtıyorum yalnızlığımın demini çocuk!

Elimdeki kır papatyalarını, ninni sesli dalgalara veriyorum çocuk.

Ayrılığın bir, kavuşmanın biz kalasında selamlıyorum vapurları.

Yaralı yanıma aldırmadan uçuyorum içimdeki kuşları.

Hala, uçuramadığım uçurtmaları saklıyorum ben çocuk!

Hayaller, umutlar ekiyorum kader bahçeme.

Kumdan kaleler yapıyorum gönül kıyıma.

Orada çekiyorum sevmeye müebbet cezamı çocuk.

Ve bırakıyorum iplerini, düşlerimin gökyüzündeki uçurtmaların...

Gün, geceye karışırken en çokta beklemeyi öğreniyorum çocuk!

Sesine, hüzün karışmış kuşlarla söylüyorum şarkıları,

En çaresiz yaralarıma, âminler sürüyorum yere düştüğüm vakit.

Bir söze bir ömür harcıyorum, bir soruya bin cevap arıyorum çocuk?

Bilmiyorum işte ben çocuk!

Nasıl yeşerir bahçeler? 

Hani yıkılmazdı bu kaleler!

Düşmezdi uçurtmalar.

Sen söyle, unutuyorum yine çocuk.

Bahar gelince mi yeşerir umutlar?

Kaleler kumdan olunca mı böyle kolay yıkılırlar?

Ve uçurtmalar... diyorum çocuk.

Ne zaman kanatlanır bu uçurtmalar?

M.Deren 

05.06.2020 - K.Maraş

Ne Halde İnsanlık...

Ne hâle geldi değil mi insanlık. Büyük değişimler için illa bir savaş mı çıkmalı, insan temiz havanın kıymetini anlamak için türlü türlü hastalıklar mı atlatmalı? Bir kez şükür etmek için zor günü mü beklemeli? Sevdiklerimiz kaybedilince mi kıymete geçmeli? Sen yaşa, sen yarınları gör diye emek verenlerin sırtına basıp mı geçmeli? Hep ben deyip, insanlığa 'hiç' mi bırakmalı şimdi? Her insan üstüne düşün görevi neden yapmaz ki? Elini taşın altına koymak sözde değil eylemde güzel kardeşim. Sözlerin kifayetsiz kaldığı o günler geçeli çok oldu eminiz! Evet! Cevabı basit ama uygulama da sınıfta kaldığımız sorular bunlar değil mi?

Öyle bir top!umda yaşıyoruz ki kuralları yıkmak için, dini işimize yaradığı kısmı kadarıyla yaşıyoruz. Sözümüz kendini bile düşmeyip sokağa atan yaşlıya değil, yatalak eşine bakıp ölünce arkasında ağlayanı bile olmayacaklara. Siz elleri öpülesiniz? Sözümüz ben gencim bana bir şey olmaz deyip (zibidi) gibi gezenlere değil, annesi, kardeşi, ninesi ya da dedesi hasta olmasın diye evinden çıkmayan gencimize. Siz iyi ki varsınız? Sözümüz patatesi 2 katı fiyatı satan manava, kolonyaya 15 TL diyen marketçi amcaya.

Onlar kendilerini çok iyi biliyor aslında. Bazıları için burada yazanları okumak, tesiri olmayan bir kaç satırdan öteye geçmeyecek nasıl olsa. Onların derdi fırsatçılıkta bir numara olmakta. İnsanın zor gününde tekme vurmakta. Ateş düştüğü yeri yakmıyor artık. Senin yaptığın benciliklerin ve düşüncesizliğin kaç insana mâl olduğunu anla. Bunu anlamak için çok geç olsa da, bir de gemisini kurtaran kaptan misali geçip köşeye görmezden gelmemiz yok mu hani. Yazık ki ne yazık bize. Bizi depremler, savaşlar ya da salgın hastalıklar öldürmeyecek. Bizi öldüren içimizdeki vicdan, yüreğimizdeki vefasızlık olacak. O da biraz olsun kalmışsa eğer... !

M.Deren