Öyle kolay yetişmedi bir ben,
Ve kolayca gelip geçmedim bu hayattan
Çok acılar çektim, türlü ayrılıkları yalnızlıkları da devirdim
Beni ben yapan şeyler uğruna çok savaştım
Geceyi gündüze kattım, saymadım kaç gece uykusuz kaldım
Sabaha erdim, aklım başıma ermeden önce
Herkes gibiydim ama hep bir fazla tükendim içimde...
Büyüdüm!
Her derdi öğüt bilerek, her derdime "eyvAllah" diyerek...
Unutmadım hiç yürüdüğüm okul yolumu
Düz gitmedi her şey, yolunda olmadı en olunası işler
Okuyup adam olmak için verdiğim emeği,
Sabahın erken saatlerinde çektiğim o kömür kokusunu
Üşüyen ellerimdeki o ayazın soğuk rengini
Unutmadım!
Bir annenin evlatları uğruna kendinden nasıl vazgeçtiğini!
Evsiz ve sahipsiz çileler çektiğini...
Hayalleriydi onun da sıcak bir yuvanın huzuru
Ve mutlu olmaktı tek umudu
Şimdi birkaç insan kırıklığı bir de inanmışlığı kaldı Rabbi'nin adaletine
Dedim ki, "büyü... büyü... öyle çok büyü ki!"
Küçülüp kalsın öpülesi ellerindeki dertler
Dedim ki; var olsun
Bir annem,
Bir de bayrağım ve ülkem...
Yürüdüm, her adımdan daha da emin
Her gün biraz daha şükür ederek
"Bir öğretmen, öğrenmeyi en iyi bilendir." dedim
Öğrendim hayatın cilvesini her şeyi öğretmeden önce
Çocuk oldum çocuklarımın gülüşünde,
Ve saklanmayı öğrendim o gülüşlerle en derine
Geçmişin ağrısı, geçmeyenlerin izi hala gözlerimde
"Onlar bilmez, onlar göremez" dedim
Anlattım dilim döndüğü, gücüm yettiğince
Mevsimsiz çiçekler gibi boy verdi büyüdü hepsi bir bir elimde
Çokça insanlık, belki biraz da umut olsun diye içlerinde
Suladım her gün can suyu gibi yeni bir niyetle
İyilik, güzellik, merhamet ve sevgi kalsın istedim bende geriye
İstedim ki, biraz dua biraz da tebessümle ansınlar beni bir yerlerde
"İyi ki tanıdım, iyi ki varsın öğretmenim" sözleriyle
Bunca kötülüğe rağmen iyiliği anlatmaya çalışan biriydi diye
Bir gün uğurlasınlar beni de
Güle oynaya ölüm sessizliğinde...
Öyle kolayca gelip geçmedim bu hayattan
Geçemedim işte
Çok şey konuştum duyanlara, öyle büyük durdum ki
Öyle yıkılmaz, kolayca kırılmaz ve ölesiye yılmaz
Hasta oldum, yoruldum, kızdım, küstüm ama hep çıktım o tahtanın önüne,
Bazen matematikçi, bazen komedyen gibi
Her şeyi değil ama bir şeyleri iyi yapmak isteyen biri gibi
Ve öğrendiklerine karşı hala şaşıran bir garip insan gibi
Küçük yüreklerin içinde büyüyen kocaman bir adam
Ya da büyümeye çalışırken eli ayağına dolanan küçük bir kız çocuğu gibi
Çok şey söylemek geçiyor şu aralar içimden
"Çocuklar" diyorum, "Geleceğimin umudu, yarınlarımın ışığı çocuklar"
"Büyüdüm bende siz gibi, okudum öğretmen oldum."
"Ama en çok güvendiğin arkadaşın, sığındığın ablan, sarıldığın annen gibi olmayı sevdim" diyemiyorum.
"Siz artık büyüdünüz, abi ve abla oldunuz" diyorum.
"Hiç büyümeyin, hep çocuk kalın." diyemiyorum
"Öğretmenim ne çok şey biliyorsun." diyorlar.
"Bilmediğim koca bir hayat var, insanız hala eksiğiz." diyemiyorum.
"Öğretmenim kaç yaşındasın?" diyorlar.
"Yaşımdan yorgun acılarım, yaşımdan daha yaşlıyım bu günlerde..." diyemiyorum.
M.Deren
27.09.2025 - Ankara
(Bir eylül hatırası)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder