Bazı tesadüfler öyle güzel başlangıçlara vesile olur ki yıllar geçse de farklı bir şehirde, farklı bir zamanda, farklı bir satırda yine güzel hislerle karşılaştırır seni. Birinin öylesine okuyup geçtiği basit bir yazının değerini geriye dönüp okuyunca daha iyi anlarsın. İşte o zaman geçmişine sitemini "Ne şiirdi bee?" diye yaparsın.
Yıllar önce bir kitap arasında denk geldiğim bu sayfa "Bir Adın Kalmalı" benim şiirle başlayan dostluğumun ilk muhabbeti oldu. Lise yıllarında insan ne kendini ifade edecek doğru kelimeleri bulabiliyor ne de onları yazabilme cesaretini. Ama içe çöken yaşanmışlıkla birlikte bazı sözcükler anlamının ötesinde bir ağırlık taşımaya başlıyor. Kelimelerin çaresizliği ile büyüsü arasındaki ayrımı görebilmek için zamanın teknesinde yoğrulmak gerekiyor. Hayatın adına yeni bir anlam bulmak ve gerçeğin dışına çıkmak ancak böyle mümkün. Her yeni kitap ve şiirle bir nebze daha büyümek... Çünkü "olmayan bir şey olandan çok sarsıyor seni. Tek o kalıyor ortada, o olmayan şey." Yaşadıklarının ve yaşamadıklarının, yalnızlığının ya da olamayışının ötesinde senden geriye yazamadığın o satırlar duruyor...
Biliyoruz ki şiirler ve şiir kitapları diğer türler kadar rağbet görmese de severek okuyan bir kesim hala var. Raflarda durup zamanın eskittiği birkaç kağıt tomarından öte, yüreğinde tutup satır satır ezber etmek isteyenler de...
Bir şiirin ağlattığı, bir gülün razı ettiği o basit insanlar arasında bizim de bir satırlık yerimiz olsun...🙏🦋
Not: Bazı sitelerde ve dergilerde Ahmet Hamdi Tanpınar ait olduğu iddia edilse de şiirin asıl sahibi müzisyen ve şair İbrahim Sadri'dir. Kalemine sağlık...
BİR ADIN KALMALI
Bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
Sen say ki
ben hiç ağlamadım
hiç ateşe tutmadım yüreğimi
geceleri, koynuma almadım ihaneti
ve say ki
bütün şiirler gözlerini
bütün şarkılar saçlarını söylemedi
hele nihavent
hele buselik hiç geçmedi fikrimden
ve hiç gitmedi
bir topak kan gibi adın
içimin nehirlerinden
evet yangın
evet salaş yalvarmanın korkusunda talan
evet kaybetmenin o zehirli buğusu
evet nisyan
evet kahrolmuş sayfaların arasında adın
sokaklar dolusu bir adamın yalnızlığı
bu sevda biraz nadan
biraz da hıçkırık tadı
pencere önü menekşelerinde her akşam
Dağlar sonra oynadı yerinden
ve hallaçlar attı pamuğu fütursuzca
sen say ki
yerin dibine geçti
geçmeyesi sevdam
ve ben seni sevdiğim zaman
bu şehre yağmurlar yağdı
yani ben seni sevdiğim zaman
ayrılık kurşun kadar ağır
gülüşün kadar felaketiydi yaşamanın
yine de bir adın kalmalı geriye
bütün kırılmış şeylerin nihayetinde
aynaların ardında sır
yalnızlığın peşinde kuvvet
evet nihayet
bir adın kalmalı geriye
bir de o kahreden gurbet
beni affet
Kaybetmek için erken, sevmek için çok geç
İBRAHİM SADRİ
M.Deren
30.11.2024 - Ankara
