Evde tek olmanın da güzel yanı var arkadaş. Mesela kitap okuyorsun. Müzik dinliyorsun. Ne yaparsan yap kimseyi rahatsız etmiyorsun. Biriktirdiğin üzüntüleri, canını sıkan her şeyi itiyorsun bir köşeye. Anlamayan ve dinlemeyenlerden uzak duruyorsun. Beklentin olmadan uyanıp, beklemeden uyuyorsun. Kendini kimseye anlatmıyorsun. Anlasınlar istemiyorsun. Anlamazlar biliyorsun. Gecenin karanlığında bir tek kendi iç sesini duyuyorsun. Hatta gecenin sessizliğini herkesten çok sevdiğini fark ediyorsun. Yalnızken yorulmuyorsun mesela. Üzülmüyorsun da. Zaten canını sıkacak kimseyi yanına almıyorsun. Yanında olsun istemiyorsun. Bu yüzden de mutlusun.
Anlayacağın arkadaş yalnızlık tek kişilik paylaşılıyor. Yalnızlık en içimizde yaşanıyor. Sen sana fazlayken başkasına da yer verilmiyor. Hani şair de diyor; "Yalnızlık, sizin size yokuşunuzdur." Madem bir yokuş var içimizde o zaman bi iyilik yap bize. Bırak beni yok oluşun içinde. Sorma, arama, düşünme, konuşma önce. İlk kendini, sonra beni unut öylece...
Yalnızlığı 'yalnız bırakın' benimle...
M.Deren
