Doğru bir kapıyı açmak için kaç yanlış anahtar heba eder insan? Neden bir doğru için onlarca yanlışa katlanır? Bizi tamamlayacağına inandığımız kişiyi bulmak adına harcadığımız zaman dilimlerinde ne kadar da eksiliyoruz değil mi? Doğru insanı bulduğumuzda ise eksiklerimizi dolduracağına inandığımız o kişi tüm eksiklerimizi yüzümüze vuruyor bir bir... Oysa biz onu bulmak için onca yanlışa katlanmış, yaralanmış, azalmıştık.
İnsanın birini sevmesi, kendisini harcaması mıdır ey güzel Allahım? Beni bir tek sen anlarsın...
Bizi eksiklerimiz yüzüne terk edenler gidişleriyle hayatımızdaki yıkımı görmeyenlerdi. Görmeyi öğrenselerdi kalmayı da bilirlerdi. Onlar geldikleri gibi değil, hiç gelmemiş gibi gidenlerdendi. Peki, insan neden bir anda cayardı sevmekten; ortada hiçbir sebep yokken?
Hangisi daha kırgındır acaba ey güzel Allahım, yaprağını döken ağaç mı, ağaçtan kopan yaprak mı? Ben bir tek aydınlatırsın...
Kendini ve tüm yaşadıklarını terk edenler var ya... İşte onlardır en acımasız katiller. Kendi kendinin katildir onlar. Bilmezler geride nasıl bir enkaz bıraktıklarını. Bilmezler kendilerini yakarken başkalarını nasıl tutuşturduklarını... Yarına olan inancın ölümüdür onlar. İnsan, birinin yarına olan inancını öldürerekte katil olabilir. Bu cinayetlerin en korkuncudur. Düşünsene mezarda değilsin ama ölmüşsün...
İnsanın bir ölü gibi yaşaması yaşamak mıdır ey büyük Allahım, beni en güzel sen yaşatırsın...
Bazı anlar vardır ki yalnızlığın bile sana kalabalık gelir. Çocukluğun bir yara gibi açılır etinde. Erken büyüyen çocukların yaraları daha derin olur. Ne kadar derinse o yaralar çocukluğumuzda o kadar boğulur. İşin garip yanı boğulduğun kadar öğrenirsin nefes almayı ya da nefessiz yaşamayı. Ama etini acıtır yaraların her nefeste. Seni o yaralar büyütmüştür oysa... O yaraların iyileşmesini istemezsin.
Yara iyileşince mi ölür ey güzel Allahım, beni bir tek sen iyileştirirsin...
Acıları bile görmezden gelebilecek kadar iyimser biriyken, iyilikleri bile fark etmeyecek kadar kötümser birine nasıl dönüştüm ben? Belki de her şeyi bilmemdendir bu garipliğim... Çok bilince insan daha da hüzünlü oluyor. Kederim bildiklerimdendir. Ama yine de bildiklerini öğrenmeye çalışmaktan ve bildiklerimin üstüne (acı verse de) yenilerini koymaktan vazgeçmiyor insan. Çünkü her bilinmezin içinde gizli bir umut yatıyor. Zaman tükenmedikçe sana yeni tecrübeler sunmuyor.
İnsanın kaderi kendini bulmak adına zamanı harcaması mıdır ey güzel Allahım, bana beni bir tek sen buldurursun...
