Bitmeyecek Hikaye

Nerede durmalıydı insan? Gülüşünün zayi olmadığı, ruhunun acı çekmediği yerde mi? Bir bankta saatlerce oturunca mı anlamalıydık; içimizdeki asırlık yorgunluğu. Söyleyemediğimiz o kadar çok şey birikiyor ki dilimizde, gönlümüze yük, kalbimize acı olan...

 

Oysa karşıtıyla yüklü değil mi her şey! Artık mutlak çözümlerden vazgeçip, tartışılmaz mükemmelliklerin ardındaki gizli kusurları görebilsek. Ve o kusurları örtmeyi de sevmeyi de öğrenebilsek. 

Nasıl doğmakla başlıyorsa bir ölüm, ölmekle de başlayabilir bir hayat. Öyleyse yeniden başlamaya doğsak. Bir kitap da yazıyordu; çok konuşmayan insanların, sustuğu uzun cümleleri olurmuş. Bir yaşamın değeri dokunduğumuz kalplerle, sustuğumuz cümleler arasında ölçülürmüş. 

 

Dünyayı değiştirmenin anahtarı başka hayatları zenginleştirebilmekse eğer. Her bitiş, yeniden başlamak için bahane. Aslolan bu hikayeye (türküler eşliğinde) devam etmek, bazen bir kitap bazen de şiirle...

 

M.Deren

29.06.2024-Ankara

Bize İyi Gelmeyen

Gün geçtikçe beni daha az şeyin ilgilendirdiğini, daha az sayıda kişiyle yakınlık kurma ve konuşma eğilimi gösterdiğimi fark ediyorum. Sınır koymayı öğreniyorum ama her zamankinden daha keskin. Çünkü iyi insan olmak her şeye katlanmak anlamına gelmiyor biliyorum. 

İnsanlar üzülmesin, ortam gerilmesin, huzursuzluk, haksızlık olmasın diye yapılan her şeyin zorunluluk değil aslında gönüllük olduğunu, gönülden yapılmayan hiçbir şeyin kıymeti olmadığını diyorum. Eğer seviyorsan, inanıyorsan sonuna kadar gitmelisin. Her şeyi yapmalı o şey için asla vazgeçmemelisin. Ama yüreğin bir şeyi istemiyorsa; hissetmediğin bir yerde bulunmak, bir insan olmamışsa onunla yana yana durmak zorunda değilsin. Bırak dağıtan toplasın, ağlatan güldürsün. Bazen varlığın ile huzursuzluk olacağın yerde, yokluğun ile mutluluk olmayı seçmen gerekir. Ve bunun için kimsenin seni yargılamasına izin vermemek.

İnsanız ve her şeyi hazmetmek zorunda değiliz. Bazı şeyler hazmedilmez. Bazı durumlar değişmeyebilir, düzelmeyebilir, bazı şeyler hiçbir zaman çözülmeyebilir. Sebebi olmadığımız sorunların muhattabı olmak hazmetmeye, düzeltmeye, değiştirmeye, çözmeye çalışmak sevdiklerimize de bize de yük olur ve biz o yükü her zaman taşımak zorunda değiliz. Elimizden geleni yaptıysak ve yine de olmadıysa artık kendimizi hırpalamak yerine, gerçekleri kabul etmek ve o gerçeklerle ne yapacağımıza karar vermemiz gerekir.

En büyük karar; kendine olan saygını kaybetmediğin, iyi niyetini öldürmediğin karardır. Öyle anlar da kendin için yapabileceğin tek şey, sana zarar veren durumlara veya kişilere maruz kalmamak için uzaklaşmak, vazgeçmek ve hatta bir daha dönmemek üzere geride bırakmaktır...

M.Deren / 07.06.2024

Kötü Değil... Mi?

Bilmeliyiz ki herkes ekmeğinin derdinde. Sorumlu olduğu kişileri, mücadelesini verdiği bir hayatı var. Yaşama derdine düşmüş ve şuan olduğu yere öyle kolay da gelmemiş. Hangi şartları kabul ettiğinden, hangi kabule zorlandığından haberimiz bile yok. Hasta mı değil mi, hastası mı var? Ya da yorgun mu yoksa yormuş mu, kırgın mı bilmiyoruz bile...

Fakat bazıları var; her şeyi anladığına, herkesi tanıdığına öyle emin ki. Ama sırf ona benzemediği, onun gibi olmadığı için insanları dışlayan, kötü niyetinden öteye gitmeyen yakıştırmalarından ve karaktersizliğinin yansımasından başka bir şey değil. Tek bildiği ağzını doldura doldura kusmak. Neyi mi? Ön yargıyı, nefreti, öfkeyi, bencilliği en çok da ne olduğunu/olamadığını kusmak.!

Diyeceğim o ki; böyle insanlardan olmayacağız. Öyle olanların yanında da durmayacağız. Sizin aksinize herkesin hayatı değerli yani saygı duyacağınız, şapka çıkaracağınız cinsten bir roman. İlla kaleme alınmasına gerek yok. Gözün varsa görmek istersen emin ol sende görürsün. Memnuniyetsiz ve öfkeli olma hayata bu kadar. Asıl sorun belki de sensin, hep kötü baktığın içindir belki bu sevilmeyişin. Yoksa insanlar sandığın gibi kötü değil. Belki bir gün sende iyi biri olmayı denersin.😉

M.Deren / 05.06.2024