Bitmeyecek Hikaye

Nerede durmalıydı insan? Gülüşünün zayi olmadığı, ruhunun acı çekmediği yerde mi? Bir bankta saatlerce oturunca mı anlamalıydık; içimizdeki asırlık yorgunluğu. Söyleyemediğimiz o kadar çok şey birikiyor ki dilimizde, gönlümüze yük, kalbimize acı olan...

 

Oysa karşıtıyla yüklü değil mi her şey! Artık mutlak çözümlerden vazgeçip, tartışılmaz mükemmelliklerin ardındaki gizli kusurları görebilsek. Ve o kusurları örtmeyi de sevmeyi de öğrenebilsek. 

Nasıl doğmakla başlıyorsa bir ölüm, ölmekle de başlayabilir bir hayat. Öyleyse yeniden başlamaya doğsak. Bir kitap da yazıyordu; çok konuşmayan insanların, sustuğu uzun cümleleri olurmuş. Bir yaşamın değeri dokunduğumuz kalplerle, sustuğumuz cümleler arasında ölçülürmüş. 

 

Dünyayı değiştirmenin anahtarı başka hayatları zenginleştirebilmekse eğer. Her bitiş, yeniden başlamak için bahane. Aslolan bu hikayeye (türküler eşliğinde) devam etmek, bazen bir kitap bazen de şiirle...

 

M.Deren

29.06.2024-Ankara