Ayrılık Ayracı

Bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun

Bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın

Gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi

Ve ne kadar az konuşur olduk günboyu

Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor

Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde

Ezberlenecek hiçbir şey yok bu dünyada

Kirletilmemiş bir bulut bile yok artık

Böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda

Yaşadığın kent de sana benziyor gitgide

Ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor

Ya da erteletiyorum biletimi son anda

Uzun bir sessizlik oluyorsun dağlara baksam

Karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin

Yazdığım şiirler de canımı sıkıyor artık

Fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek

Ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi

Eylül diyorsun, tam da orda başlıyor ayrılık

Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için

Uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara

Kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr

Parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada

Tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı

Ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü

Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor

Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde

Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu

Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa

Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın

Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını

Ahmet Telli

Tahir ile Zühre Meselesi

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da 

hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil, 

bütün iş Tahirle Zühre olabilmekte 

yani yürekte.

Meselâ bir barikatta dövüşerek 

meselâ kuzey kutbunu keşfe giderken 

meselâ denerken damarlarında bir serumu 

ölmek ayıp olur mu?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da 

hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.

Seversin dünyayı doludizgin 

ama o bunun farkında değildir 

ayrılmak istemezsin dünyadan 

ama o senden ayrılacak 

yani sen elmayı seviyorsun diye 

elmanın da seni sevmesi şart mı? 

Yani Tahiri Zühre sevmeseydi artık 

yahut hiç sevmeseydi 

Tahir ne kaybederdi Tahirliğinden?

Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da 

hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. 

Nazım Hikmet Ran

YALNIZLIĞIMA SESLENİŞ

Bazı gecelerin sabahı uzun olur bilirsin. Kendinle baş başa kalmayı başardığın anlar yalnızlığına ortak bulamadığın zamanlardır. Günden, geceden, olandan ve olmayandan yani seni sen olmaktan uzaklaştıranın, sıyırıp attığında ruhunda fazladan duranın; sadece bedenin olmadığını anlarsın. Geçen günler, gördüğün yüzler bir bir silinirken hafızandan, biten her mevsimle beraber avuçlarında kalanları sayarsın. Sen, bir daha sen ve en sonunda yine sen. Hep sen varsın. Severken, özlerken, giderken ve biterken. Suretin birken varlığın çoğul olur bazen. Kimi zaman hayatın yükünü kaç yıl yaşadığınla değil kaç kişi taşıdığınla ölçersin. Sonra ikiye böler yetmeyince üçü beş edersin. Her duyguyu böldüğün kadar çoğaltır, acıları paylaştıkça azaltırım dersin. Korkunu gizler, cesaretle gülümsersin. Mutsuzluğunu umutla örtersin. Sevgisizliğe merhametle kucak açıp öylece beklersin. Oysa ki haykırmak istediğin o gerçeği, sessiz bir dilde herkes duysa dersin. Ama kimseler duyamaz işte hissedersin. Hal bilmezler ve anlamayanlar ülkesinde tek başına yaşamaya devam edersin. Susmanın konuşmaktan daha değerli olduğunu ancak dinlemeyi bilenler anlayabilir. Hem gönül diliyle konuşmayana hangi söz tesir edebilir. İnsan dinleyeni bulmayınca değil, anlayanı olmayınca yalnızlaşır bilirsin. Yalnızlığın özgürlük olduğunu söyleyenler sorarım size? Tek kişilik özgürlük kaç kişilik yalnızlığı yenebilir?

M.Deren

İnci Dakikaları

Sen bana yeni yılsın her dakika
Her dakika bir yaşıma daha giriyorum

Sen benim üstüne titrediğim güzel ve yeni
Saatim kadar saadetimin gözbebeği zamansın
Ben bin parçaya bölündüm her parçasında 
Her parçasındayım kırkayak sesli boğuk arkadaşlığın
Çalkantısız Üniversitenin yalnızlığın ve ağlamanın
Erkek ağlar mı diyeceksin
Hayberin kapısı ağlar mı erkek ağlar mı
Ben yel gibi erkekler ağlar diyorum
Bir dakika ağlar yılbaşı dakikasında
Daha gözlerimin gerçek yaşları belirmeden
Ağlamak diye bir şey yoktur diye bir şey
Yüzme bilmeyen bir uyurgezer yüzer ya
Çürük ve havada asılı tahtalar üstünde 
Hafif kedi ayaklarıyla yürür gerçekten yürür ya
Sen benim ağlamamı erkeklığıme
Uyanan ölmeyen yenilenen
Azgın kışlar içinde keskin baharlar bulan
Seni bulan yeniden bulan tekrar tekrar bulan erkekliğime say

Bütün bir yıl bütün bir yaşama boyu
Gizli heybelere binbir gece eşyası doldurduğuma say

Ben otomobilleri böylesine yankısız sağır komam
Öyle bir isyan şiiri var ki ben onu yakalayacağım
Bu yunan şehrinin düzenini öper ve yalvarırım
Şehrin ölümünü yanlış anlama
Gözleri kör oldu doğrudur ama o kadar
Ve şehrin gözlerini geri verme dakikalarıdır bu yılgın çanlar

Senin odan günışığı en güzel müzik bana
Farklılıklar odası
Giden tren buharları içinde örümcek ağı
Sen güzel örümcek ağı yaşamakla yaşamamak
Doğduğumuz şüpheyle öldüğümüz şüphe arasına gerilmiş
Garip bulut farklı müzik güzel örümcek ağı

Ben bir yabancı buğunun kokusunu alıyorum
Bu kokuyu alıyorsam onulmaz kıskançlık yaramdandır
Benim garipliğime bakma benim kıskançlığıma bakma benim
İncilerin ilk gerçek ve yeni yorumunu bulur gibi oluyorum
Bu inciler denizlerin en karanlık noktalarında bile yoktur
Benim ak ve kara kayalar içinde bulduğum inciler
Bu inciler sen olmasan bende bile yoktur
Oldukları yerde bile

Sezai Karakoç

Esselâm Fasl-ı Aşk!

Yoldaşım;

Zemheri bir havanın yalnızlığı avazımı kesmişken,

Yüreğimin en derunî yerinden tuttun …

Önce bir yaprak vesile oldu kalbime düşüşüne..

Korka korka atan kalbim ritmini kaybetmişken,

Gözlerinin karasına düştüm...

Ah yâr, geceyi kıskandıran gözlerinin nur-ı nazarına,

Beni Leyla diye düşüren Mevla'ya hamd olsun...!

Huzurum;

Her gece dolunayı beklerken pencere önlerine saklardım dualarımı..

Hayalimdeki Kays’a Leyla olma hevesi varken içimde, bir “sen “ süslerdim..

Safer ayının dolunay vakti girince semaya,

Açtım ellerimi dua dua içtim seni..

Sen varken secdelere doyamadım..

O ki, aşkla öptüğün alnımı değerli kılan yegane mekan secde idi,

Sürdüm alnımı secdelere,

Sürdükçe aşkını içime çektim…

Ah yâr,

Özüme sözünü, sözüme de özünü “can can “ diye katan Mevla’ya hamd olsun...

Sırdaşım;

Hiçlik şarkısı söylerken,

Kelama hasret kalan yüreğime dost narinliğinde yetiştin...

Bir kuyu başında su beklerken,

Suya yakın olmanın sevincini yaşattın.

O nûrlu ellerinle içirdin ab-ı hayattan...

Üç yudumda bitecek gibi geldi koca kuyu; ama sen tarifi imkansız bir güven verdin içime..

Ah yâr,

Şemsi kıskandıran çehrenin güven edasını, yüreğime düşüren Mevla’ya hamd olsun...

Gönüldaşım;

Sen ki bir çınar misali köklerini aşk suyu ile beslersin,

Her yaprağında bir gizem,

Her yaprağında bir ben bulurum..

Serp üstüme toprağından, sen koksun gül edalı sözlerim..

Alem-i cümle sana hayran hayran nazar ederken, titresin içim, lal olsun dilim..

Can diyen dilin düşsün ciğerime,

Fezaya bakan asil bakışların çöksün içime,

Kulağımdan silinmesin sadân…

Ah yâr;

Dimağıma düştü sesin, o bereketli sadâyı bana nasip eden mevlaya Hamd olsun...

En kadim sevdam;

Aşk’ın tasavvurunu maziye bıraktım,

Şimdi senli günlerin sürûrunu yaşarım..

Güldemetin adınla berceste, işlerim sevdamı hece hece…

Bu sevda seninle şayeste, girdin gönlüme aheste aheste…

Ah yâr,

Her hecemi kalbimden söken yüreğin, İki cihanda yanımda olsun,

Seni tanıdığım güne Hamd olsun…

E L H A M D U L İ L L A H…

Tuba Küçük

Söyle Bana Hindiba

Kartallar uçar mı bir harâbeden

Köprülerden benim yarim geçer mi

Sen neden bu kadar güzelsin, bilmem

Taşırsın yeryüzüne ebedi tohumları

Ben ise kuruyacak bir suyun mahkûmuyum

Avuçlayıp öpüyorum kumları

Bir kara delikten bakarken hayat

Meydan okuyanlar kim bu serâba 

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar ceylan koşması

Sen nasıl bu kadar yollar aşması

Sen nasıl bu kadar güneşe meftun

Sen nasıl bu kadar sahra çeşmesi

Ben rüzgâr değilim, dokunmam çiçeklere

Ben kara parmaklı insan değilim

Kirpik uçlarımdan kayar yıldızlar

Bilemezsin, hayal akşamlarında

renklerini kuşatan

Damıtılmış gözyaşıdır ömrümün

Ben boşluğa üfleyen cellat değilim

Karayele verdim ayaklarımı

Söyle bana eceli kim tutar perçeminden

Hangi ölü bilmez nereye gittiğini

Sen miydin o mehpâre, o memnu, o dilruba

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar bulut gülmesi

Sen nasıl bu kadar bıldırcın sesi

Sen nasıl bu kadar pencere önü

Sen nasıl bu kadar gök gürlemesi

Ben kaptan değilim, anlamam gemileri 

gizli bir ummanın gelgitlerinden

İniltiler vurur sahillerime

Deniz feneri değilim

Önce yürü bu vefasız ülkeden

Sonra uzan bir tenhaya, sessiz ol

Gelip geçsin üzerinden turnalar

Düşün, sesler neden bulur sesleri

Kelam kimin damarlarında kandır

Harflerini senden alan merhaba 

Hangi demin âteşidir içimde

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar gönül hanesi

Sen nasıl bu kadar yâr divanesi

Sen nasıl bu kadar çerağı ömür

Sen nasıl bu kadar inci tanesi

Ben korku değilim kapı aralarında

Pencerenin infilâkı değilim

Gölgeleri yüzlerinden tanırım

bir resim bir ressamı ağlatır bir yerlerde

Bir eşya bir hamalı

Ben hâlâ öğütülen anılarıma değil

Değirmene inanırım 

Bu derin aldanış kimden kalmadır 

Bu uzaklık, bu diba

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar kelâmın hası

Sen nasıl bu kadar şiir bohçası

Sen nasıl bu kadar esrarlı bir mum

Sen nasıl bu kadar rüya bahçesi

Ben bir kervan muamması değilim 

Çekinmem yolların kıvrımlarından 

Ellerim ışıldar alacakaranlıkta

Saklambaçlar ortasındadır evim 

Kışın kartopudur adını anmak

Döner döner yüreğimde, dağ olur

Yazın güneş yanığıdır düşlerim 

Sonbahar ruhumu bekleyen oba 

Söyle bana hindiba

Sen nasıl bu kadar sevda hecesi

Sen nasıl bu kadar hayal incesi

Sen nasıl bu kadar mutluluk çağı

Sen nasıl bu kadar tarih öncesi

Nurullah Genç