Ne mi oldu küçüğüm. Olan biten, başlayan ya da yiten bir şey yok biliyorsun. Aslında iki sene önceye kadar bende çocuktum. Şimdi bir yanımda küçüklüğüm bir yanımda yaşlanmış ruhum. Öğrendim ki asıl büyümeler en derin acıların ardında saklıymış küçüğüm. Ne zaman büyürsen o andan sonra küçülüyor bu hayat sana. Elindi ki oyuncağın bile çok görüldüğü bir dünyada yüreğindeki sevgiyi anlarlar sanma. Büyüdüm ama bilseydim büyümenin neler getirdiğini ister miydim sanki. Büyümesem çalarlar mıydı insanlara olan güveni mi hiç? Ya sevgiye olan sadakati mi? Peki ya ezberler miydim yalanı ve ihaneti en sevdiğim ninni gibi?
Tükeniyor ömrüm ve ben aynı sona varan bu yolun tamda ayrıldığı yerde bekliyorum kendimi? Varacağım yeri bildiğimden değil bu boş vermişlik küçüğüm. Umudu Rabbi olanın boş verişi olmaz bilesin. Ben ki bu sonda neye ulaştığımdan çok nasıl ulaştığıma olan inancımı sorgulayacağım. Çünkü nasıl yaşarsan öyle de öleceğini her daim hatırlayacağım. Bu yüzden hiçbir şeyi boş vermeyecek kadar sağlam duracağım. Ve ekmeğini sabır, suyunu şükür bilenlerin duası ile yol alacağım. Yolum kimle, nerede, nasıl bitecek bilmesem de küçüğüm; ben bu varışın bir tek Allah'a olanını dileceğim... Bir yol bulacağım küçüğüm ve yüreğimin uçurtmalarını bu yolda seninle uçuracağım...
M.Deren
24.01.2018
