Eksik bir cümleyim hala içimde
De'ler gibi yapayalnız ve anlamsızım
Bir özneye tutunamamaktan yorgunum bu günlerde
Varsa ile yoksa arasında duruyorum sanki.
Anlamını yitirdiğim yerde yaşamın,
Soruyorum!
Neresinde durursam daha az devrik kalacağım?
Lakin'ler... Fakat'lar ve Yalnız'lardan sonra,
Hiçbir insana "iyi ki" diyemiyorum artık
Her ne kadar tat vermese de günler,
Bir bir eksilince umutlar, bilirim yitirir değerini gülmeler.
Ayrılık, hüzün, acı ve keder...
Söyleyin hangi cümleden çıkarılınca anlamını kaybeder?
Oysa yazılırken bir, yaşanırken ayrı olanlardı bizi yalnızlığa terk edenler.
Öylesine çekip gitmekten alıkoyuyorum kendimi,
Yaşadım yaşamaksa, hiç değilse izi kalsın istiyorum.
Bir kuş cıvıltısına ya da çocuk sesine aldanıyorum şimdiler de.
Yazılmamış onlarca şiire ve söylenmemiş şarkılara tutunuyorum.
Her yaşın acemisiysek eğer
O zaman bu yaşamak telaşesine hala değer diyorum
Her akşam aynı kederle boğulup
Her sabah ayrı bir umutla uyanıyorum
Unutuyorum artık ama'larla devam eden yüzleri...
Sararan yanlarıma yazıyorum bu şiiri.
Unutmak, ölümün başka türlüsü değil mi?
M.Deren
04.10.2025 - Ankara
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder