Yüreğime bir tanım bulabilmek için
Yollara vurdum kendimi,
Ben hangi yalnızlığın tarihi, hangi umudun tarih öncesiyim?
Birbaşıma kalakaldığım uzak ufukların sonsuzluğunda
Kollarımı ardına kadar açtım dünyaya.
Yüreğin köprülerini aştım, savaşlara girdim
Yenik, umarsız
Bana bir yara kaldı, bir de yaşama isteği
Belli belirsiz.
Yaralarım övüncümdür bu dünyada yaşadığıma dair.
Günışığıdır beni kör eden
Yağmurlardır yaralayan
Ve eve döner gibi yapıp,
Kendime döndüğüm her akşam
Anladım, yüreğimde doldurulmamış uçurumlar olduğunu.
Karşılıksız sorular göverdi yine aklımın geniş ovalarında.
Varsın bir yanıt bulmasın sorularım;
Yalnızca soru sormaya bile razıyım…
Bir şiire başlamadan önce nokta koymayı da öğrendim;
Yeni başlamış cümleyi yitirilmiş görmeyi de…
Ne söyledim, ne yazdımsa bu dünyada
Ne yitirdim, ne buldumsa
Bir derin iç çekişin bağrında eridi.
Ne çok yürüdüm şu dünyada, ne kadar az yol aldım
Acının alfabesindeyim daha.
Geri dönemem artık
Bir çizgi gibi uzar giderim
Anlamsız, kimsesiz ve soluk.
Yel vurdukça tüterim çiçeğin kokusu gibi havada
Yağmurun izi gibi kalırım toprakta.
Kendi rengini yadsıyan bir bayrak gibi dürüp, katladım yüreğimi artık
Değil mi ki
Ufuk çizgilerinin bile bir sınırı var
Değil mi ki
Yaşamın sonu hep ölüme çıkar
Bir gün yenilirsem bende eğer
Deyin ki, eşit olmayan bir savaşta
Kılıcı sözcüklerdi, kalkanı sevgiler…
Bu şiir burda biter
Yaşam benimle bitmiyor ama biliyorum
Umutsuz değil, umarsızım
Ne çiçeklerde payım var,
Ne şu suskun taşlarda…
Acıdan kurtulmaya yeltendiğim zamanlar
Acı olduğumu anladım
Bu şiir burda biter...
Ve nasılsa anlaşılmaz
Çünkü bir sese, yankısından başka
Kulak veren çıkmaz.
Aralık 2025 Hatırası
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder