Daha uzun sürmeliydi sana direncim.
Açmamalıydım kapılarımı hayatıma umarsızca savrulan varlığına,
İçimdeki çelişkileri dinlemeliydim.
Hayatımdaki boşlukları doldurmana,
Kalbime yerleşmene izin vermemeliydim...
Gelmekteki aceleciliğinden çözmeliydim hayatımda kalıcı olmadığını,
Ve aramızda uzayan yollardan bilmeliydim.
Senin yollarının gelmekten çok gitmek için yapıldığını,
Sevmemeliydim seni............
“Seni seviyorum” dediğinde,
Sesinin sıcağına gizlenmiş ayrılığın soğuğu üşütmeliydi içimi...
Görmeliydim; ayrılığı bavulunda taşıyan bir yolcu gibi aşk’ın kıyısında durduğunu,
İlk durakta ineceğini,
Beni elinden alacaklarmış gibi alelacele sevişinden fark etmeliydim gideceğini...
Meğer ne çok haykırmışsın bana gittiğini..!
Ne çok duymamışım sessizliğini..!
Yaralı gelişlerine aldanmamalıydım...
Tökezlerken attığın bütün adımlarda...
Geçmişin izlerini de sürükleyerek geldiğini bilmeliydim.
Dilinde yalpalayan sevdasızlığa sağır olmamalıydım bu denli...
Duymalıydım ne kadar sessiz de olsa bana gelmeyişini,
Yaralarımda yaşatmamalıydım seni.
Kanayan yerlerime sızılı varlığını iliştirmemeliydim.
Avuntusuzluğuma yapışan varlığını,
Söküp atmalıydım ellerimle…
Sevmemeliydim seni.........
Karanlıkları tutuklayıp içime, sevdin yanılgısıyla küserken bütün aydınlıklara
Işıklarımı kendim kapatmışım meğer,
Bilmeliydim...
Oysa sen hiç yoktun.
Olmamıştın.
Çocukluk saatlerime denk gelmiş masalımdın sen...
Tutulmamalıydım sesindeki sıcaklığa.
Düş/tün, düşmemeliydim uçurumlarına…
Çocuksu yüzünün ardındaki uzaklığı görmeliydim.
Yokluğuna bedellenmiş bu aşkın kalbime yerleşmesine izin vermemeliydim.
Şimdi sana değil kendimedir bu yakarışlar, bu isyanım.
Kaybolan kendime…
Bir gün belki bulurum diye kendimi, iç kırıklarımdan şiirler biriktiriyorum avuçlarımda...
Avuntusuz yüreğime kabuk olur diye yaralarıma saklıyorum sensizliği…
Yanlış anlama,
Kırgınlığım kendime…
Kırgınlığım; avuçlarımda kanayan en keskin kelime hâlâ…
Hiç tanımamış olmayı dilerdim aslında seni,
Çünkü o zaman içimde sızlayan bu yaraya,
Adını vermez, “boşluk” der geçerdim.
Çünkü o zaman bir şeyler eksik der,
Fakat ne olduğunu bilmemezlikten yakınırdım.
Sensizlikten değil…
Söyle sızlayan yaramı hangi sen dindirir peki.
Hangi sabah getirebilir sensiz geçen geceleri…
Canıma yarıydın sevgili, yarım oldun yarsızlığıma bil ki…
Merak etme ölmüyorsun sevgili,
Bu hikâyenin mutsuzu benim; sen değilsin...
Seni sensiz sevmeye devam etmeliyim şimdi…
Artık gidebilirsin.
Söyledim ya sevmemeliydim seni…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder