İnsan olmak gerçekten zor. Çünkü çoğu insan birbirini anlamayı, anlamak için çabalamayı istemiyor. Alışveriş yapmayı, sıraya girmeyi, çöpünü atmayı bilmiyorlar. En basit kurallara uymayı bile başaramıyorlar. Ama bilmedikleri ve anlamadıkları her şey için birilerine kızıyor, birilerini suçluyorlar. Doğru söyleyip, net olanı sertlikle; güler yüzle konuşanı "mavi boncuk dağıtmak"la yaftalıyorlar.
Kötüyü iyileştiremediği için, iyilerin "iyi" kalmak adına yorulduğu bir savaş var. İçimizde, adaletsizliğe ve haksızlığa daha fazla tahammül edemeyen, edemediği içinde öfkelenen ya da susmaktan vazgeçen bir taraf var. Yalanın, ikiyüzlülüğün ve riyakarlığın içinde hala dünyayı anlamaya çalışıyorlar. Ve tam anladığını sanarken, o yolu dönenlerin karaktersizliğine şaşırıyorlar🤨
İnsanlar sürekli kavga etmek isteyen bir tavırla bekliyor. Çünkü güzel bir sözün, sakin bir cümlenin gücüne inanmayan bir kalabalık var. Anlaşmak yerine çatışmayı, empati yerine öfkeyi büyütüyorlar. Kaostan beslenmeyi, kin ve nefretten güç bulmayı seviyorlar. Dertlerini; birbirini döverek, birbirinin kalbini kırarak ve söverek çözeceklerini sanıyorlar. Oysa mesele bambaşka: Sahip olamadıkları hayatlara, eksik kalan yanlarına ve olgunlaşmamış karakterlerine kızgınlarını birbirlerinden çıkarıyorlar. İşte bu yüzden en çok da kendi hayatlarını hırpalıyorlar.
Soruyorum!
Yüreğinizde hiç mi iyiye dair bir şey yok?
Hiç mi sevmediniz ya da hiç mi sevilmediniz?
Alnınız hiç secdeye gitmedi mi ya da kalbiniz hiç gerçekten merhametle titremedi mi?
M.Deren
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder