Yaşamak...
Bu, birinden ya da bir yerden kaçırıyormuş hissi gibi değil, sadece bir şeye yetişebilmek uğruna hiçbir yere varamamak hissi gibi. Bugünlerde bana eşlik eden ne varsa; insanlar, fikirler, şarkılar, şiirler, eşyalar veya gelecek ile alakalı kurduğum irili ufaklı hayaller... Hepsinden soyutlayan, özü çıplak bırakan bir his. Öyle bir his ki her şey ya da hiçbir şey için artık senden geriye bölüşecek bir parça bulamamak gibi…
Bir perdeymiş gönlümüzde, kalkmış aramızdan. Çözümü olmayan, sebebi meçhul, sadece sonucu ile baş başa kalınan yapayalnız son bir solukmuş. Kafanı kaldırıp insanlara baktığında kimsenin meselesi değilmiş gibi sürdürülen konuşmalar ve susmalar gibi. Sonra eğip boynunu yoluna gitmek gibi ama her şey sana uzak ama sen her şeyden uzak...
Yaşamak...
Derinden yükselen bir ateş, boğazına düğümlenen nefes, kalbini dört koldan kuşatılmış hissettiren bir abluka gibi... Bazen şiire yoruyorsun sebebini, inceliklere, yaraların benzerliğine, insana aynı hassas pencereden bakabilme naifliğine... Bir güzel bakış, elini havada sallayış, saçını kulağının arkasına atış, "ben de..."yi kalpten bir yakarışla söyleyiş, bazen aynı kitaplarda aynı yerlerin altını çiziş... Bazen kalın uçlu kırmızı kalemler kullanmaktan kaçınış, sebepsiz yere bir hüzünleniş, efkâra doğuştan meylediş...
Ve yaşamak; iki satır arasına saklanan bir kelimeye, gereğinden fazla öykünüş...
M.Deren
08.01.2025 - Ankara
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder