Ne büyük yanılgıymış hayatım. Ben ise varım sanmıştım, oysa dağılarak çoğalıyorum artık. Eksildikçe artıyor, arttıkça anlamsız oluyor her yanım. Hesabını soramadığım acıların ve ahların zamana bırakılışına yanıyorum. Yanıyorum ama yanmakla, yanılmak bir olmuyor iyi bilmiyorum. Gün geceye karışırken daha kaç gece uykusuz geçecek umursamıyorum. Adına yaşamak dediğim bu ağırlığın saçlarıma düşürdüğü aklara gülümseyerek uyanıyorum her sabah. Yarınlarıma umutları saklarken, geçmişe "eyvAllah"lar bırakıyorum sessizce. Yazarken aynı, yaşarken ayrı olan acılar biriktiriyorum.
Özlemek gibi...
Hasret gibi...
Beklemek yada ölmek gibi...
Ayrılıklar biliyorum mesafelerde değil kaderde.
Ve ölenler duyuyorum mezarda değil yürekte.
Susuyorum. Öylece geçip gidiyorum hayattan. Çocukluğumdan kalan sevinçlerimi sayarken avuçlarımda, hatrı sayılır birkaç şiir bırakıyorum satırlara. Özlemle gidiyorum; her şeye inat iyi kalana, beni ben yapana, en çok da içimde dert kalan o ince yarına. İstiyorum ki ben dalarken bir başıma karanlığıma, susumu yalnız sustuklarım duysun. Umuyorum ki; koparmaya kıyamadığım o çiçeğe, öpmeye ürktüğüm yavru serçeye hasretlik duyulsun. İnsan insana iyi geldiği yanıyla yâr olsun, yarım olsun.
Merak etmeyin ilk değil son olmaz bu yanılgımız. Yoksa dokunduğunuz her yarayı sardığınıza mı inandınız? Yanında olmak bir olmaya yeter mi sandınız? Ben ki tüm kelimelerimi, beni çaresizliğe boğanların haksızlığını yaşarken tükettim. Yüreğimi değmeyenlere, gözlerimi görmeyenlere heba ettim. Gitmekte aceleci, kalmakta korkak olanlaradır bu sitemim. Sessizliğimde kopardığım fırtınaların altında kalmaktan yoruldum ve bu yorgunluğu duymayanlara borçluyum. Şimdi ardıma bakmadan gidiyorsam eğer kalmamıştır kimseye ne bir kırgınlığım ne de kızgınlığım. Yokluğum, büyük bir yıkım olmayacak biliyorum öyle ya ben zaten varken de yoktum. Dileğim o ki gönlünüzce dolsun içinizdeki boşluk. Ben şükürle yol alırken yalnızlığıma sevmek yüreğimde, yüreğim yeter ki Rabbim'de olsun...
M.Deren
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder