Bu günlerde çokça düşünüyorum. Yalnızlığı sonra yine yalnızlığı. Yazıldığı gibi hissedilmeyen çok şey var galiba. Yalnızlıkta bunlardan biri sadece. Gariptir insanoğlu yalnızlığı hem sever, hem de söver aslında. Yalnızlık acıtsa da canını, uzaklaştırır bu yakınlıkla gelen insanları. İlk bakışta bir çoğuna göre ne kadar ürkütücü, soğuk bir kelimedir değil mi yalnızlık?
Çoğumuz farklı hislere kapılırız bu durumla karşılaştığımızda. Kimi gerçekten sever yalnız kalmayı kimi iç huzuru bulmak için kaçar insanlardan, kimilerimizin ki ise istem dışıdır, kaderdir. Hangi durumda olursa olsun duygular ortaktır. Her insan aynı ölçüde çeker yalnızlık acısını. Her insan demişken sahi çekilir mi yalnızlık sancısı?
Ne şiirler yazılmış, ne şarkılar bestelenmiştir yalnızlık üzerine. "Yalnızlık benim ayrılamadığım sevgilimdir." diyen veya "İnsan yalnız doğdu, yalnız ölür." diye kendini avutan sayısız insanlar. Sitemler, dramatik sözlerle devam eden konuşmalar. Uzun uzun anlatılırken yalnızlığı bir an duraksarsın, karşındakinin seni anlamadığını fark edersin ve işte o an beyninden vurulmuşa dönersin.
Anlarsın ki içsel bir şeydir yalnızlık sana has, senin boşluğundur aslında ve susmayı yeğlersin. Neden yalnız kaldığını düşünürsün. Sadece kendine sorarsın, kendinle yüzleşir, kendinle hesaplaşırsın.
Cevapsız sorulara cevap arasın. Neydi seni unutan, vefasız insanlardan farklı kılan, çok mu korkuyordun yalnız kalmaktan?
Öyle anlar gelir ki, hangi duyguda esir hangi tarafta savaşın olduğu bile unutursun. Sana yalnızlığı reva görenlerin asıl yalnızlığını o zaman görürsün. Koca bir hiçlik ve kimsesizlik. Aslında sende ki bu yalnızlığın; koruduğun değerlere, iyi niyete ve sevgiye karşılık mutluluğa eş değer olduğunu anlarsın. Yalnızım ama kimsesiz değilim dersin. Yalnızım çünkü huzurluyum diyebilirsin. Yani anlayacağın yalnızların savaşında bile yalnız kalırsın. Ve bu savaşın sonunda kimsenin yalnızlıktan ölmeyeceğini de bilirsin.
Demem o ki arkadaş; yalnızlık bizim derdimiz, derdimizin kaynağı içimiz. Bu yüzden ilacı da biziz. Yapmamız gereken tek şey sadece biraz hoşgörü, inadına sevmek ve insanlara değer vermek. Sonrasında yalnızlığı hakkıyla yaşayabilmek...
Çoğumuz farklı hislere kapılırız bu durumla karşılaştığımızda. Kimi gerçekten sever yalnız kalmayı kimi iç huzuru bulmak için kaçar insanlardan, kimilerimizin ki ise istem dışıdır, kaderdir. Hangi durumda olursa olsun duygular ortaktır. Her insan aynı ölçüde çeker yalnızlık acısını. Her insan demişken sahi çekilir mi yalnızlık sancısı?
Ne şiirler yazılmış, ne şarkılar bestelenmiştir yalnızlık üzerine. "Yalnızlık benim ayrılamadığım sevgilimdir." diyen veya "İnsan yalnız doğdu, yalnız ölür." diye kendini avutan sayısız insanlar. Sitemler, dramatik sözlerle devam eden konuşmalar. Uzun uzun anlatılırken yalnızlığı bir an duraksarsın, karşındakinin seni anlamadığını fark edersin ve işte o an beyninden vurulmuşa dönersin.
Anlarsın ki içsel bir şeydir yalnızlık sana has, senin boşluğundur aslında ve susmayı yeğlersin. Neden yalnız kaldığını düşünürsün. Sadece kendine sorarsın, kendinle yüzleşir, kendinle hesaplaşırsın.
Cevapsız sorulara cevap arasın. Neydi seni unutan, vefasız insanlardan farklı kılan, çok mu korkuyordun yalnız kalmaktan?
Öyle anlar gelir ki, hangi duyguda esir hangi tarafta savaşın olduğu bile unutursun. Sana yalnızlığı reva görenlerin asıl yalnızlığını o zaman görürsün. Koca bir hiçlik ve kimsesizlik. Aslında sende ki bu yalnızlığın; koruduğun değerlere, iyi niyete ve sevgiye karşılık mutluluğa eş değer olduğunu anlarsın. Yalnızım ama kimsesiz değilim dersin. Yalnızım çünkü huzurluyum diyebilirsin. Yani anlayacağın yalnızların savaşında bile yalnız kalırsın. Ve bu savaşın sonunda kimsenin yalnızlıktan ölmeyeceğini de bilirsin.
Demem o ki arkadaş; yalnızlık bizim derdimiz, derdimizin kaynağı içimiz. Bu yüzden ilacı da biziz. Yapmamız gereken tek şey sadece biraz hoşgörü, inadına sevmek ve insanlara değer vermek. Sonrasında yalnızlığı hakkıyla yaşayabilmek...
M.Deren
08.09.2018 - K.Maraş
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder