Biliyor musun, ben seni kaybettiğime değil,
Seni içimden geldiği gibi sevemediğime üzüldüm en çok.
En çok buna kahroldum...
Sen beni kaybetmedin ki...
Sen beni üzdün, sen beni kırdın, yordun...
Zaten kaybetmek için önce sahip olmak gerekmez mi?
Sen bana hiç sahip çıkmadın, bir kere bile sahiplenmedin ki...
Yani senin için kayıp sayılmam ben.
Bir süreliğine yalnızlığına eşlik ettim işte, hepsi o...
Başlarda alınganlık ediyordum bu duruma sonra alıştırdın.
Haksızlığa alıştırdın, kırık bir kalple sevmeye, yalan yanlış sevilmeye alıştırdın...
Aslında sen, senden nefret etmeye bile değmiyorsun.
Bunu sende biliyorsun.
Haksızlığının farkındasın ama yine de güzel gitmeye kalkıyorsun.
Beni hiç sevmediğin için değil, çok sevildiğin için gidiyorsun.
Gördüğün bunca sevgi, verdiğin bunca acıya eş değer değil.
Sevmek yüreğinin bildiği iş değil.
Biliyorsun...
Bu yüzden sana yakışan şekilde gidiyorsun...
